26/07/2007

Al jarenlang ben ik heel bewust en trouw gebruiker van het openbaar vervoer in Vlaanderen omdat het een efficiënt en milieuvriendelijker alternatief is voor de wagen. Met enige trots kijk ik dan ook naar onze vervoersmaatschappij De Lijn omdat zij ook onlangs de eerste hybride waterstofbus in gebruik hebben genomen. Mooi zo! Maar toch stel ik mij langs andere kant zeer ernstige vragen over het echte milieubewustzijn van het personeel van de onderneming.Sinds enkele weken werd de “zet uw motor af”-campagne op iedere Vlaming afgevuurd, slechts weinigen zullen het niet gemerkt hebben. Iedere logisch denkende mens zou daar dan ook rekening mee gaan houden, denk je dan. Bij De Lijn denken ze er anders over. Ga het even na. Aan ieder station wachtend voor vertrek en aan heel wat haltes waar een bus ‘te vroeg op schema’ is, staan bussen met de motor aan. Dit gaat niet over enkele minuutjes, want hetloopt heel vaak op tot een half uur of een uur.

Ik ben de voorbije week ook even op pad geweest om de proef op te som te nemen (met de bus), en kwam zeer ontgoocheld terug thuis. Iedere bus die ik nam, heeft minstens 10 minutenlang ononderbroken stilgestaan met de motor aan. De koplopers waren de Genste feestenbussen met drie kwartier per rit. Wanneer ik later de buschauffeurs vriendelijk vroeg waarom de motor niet afgezet word, kreeg ik een hele mooie reeks redenen: twee chauffeurs vertelden mij dat het om technische redenen ging, dat wanneer de motor afgezet werd, er grote kans was dat ze niet meer gingen kunnen starten. Een andere vriendelijke heer aan het stuur wist me te vertellen dat hij anders geen stroom meer zou hebben voor zijn ventilatortje, terwijl nog twee anderen beweerden dat 10 minuten de motor laten draaien véél milieuvriendelijker was dan de motor opstarten en een laatste chauffeur had er geen flauw idee van waarom hij de motor liet draaien. Niemand zei “oei – even vergeten”.

Daarom zou ik het volgende willen vragen: “Beste mensen van De Lijn. Ik zou mij graag iéts milievriendelijker verplaatsen. Mag ik dat met jullie?”

* 07/08/2007 – De Lijn reageert:

Geachte heer

Wij hebben uw brief van 26 juli 2007 met de nodige aandacht onderzocht en kunnen u het volgende meedelen.

Als de bussen langer dan 2 minuten stilstaan zijn ze verplicht hun motor stil te leggen om de lawaaihinder voor de omwonenden te beperken. Wanneer de bussen er minder dan 2 minuten stilstaan is de chauffeur niet verplicht de motor stil te leggen. Wij hebben uw opmerkingen doorgestuurd naar de verschillende stelplaatsen. Op die manier kunnen de chauffeurs nogmaals herinnerd worden aan bovenstaande richtlijnen. Wij verontschuldigen ons voor de ongemakken. Mocht u in de toekomst nog problemen ondervinden aarzel dan niet om ons te contacteren.

De voorbije jaren heeft De Lijn geïnvesteerd in het plaatsen van roetfilters op alle voertuigen van ons wagenpark. Aan deze investering hing een prijskaartje van 8 miljoen Euro.

Op deze manier wil De Lijn de uitstoot van fijn stof drastisch verminderen. Bovendien werden de bussen die een roetfilter kregen, uitgerust met technologie die de uitstoot van stikstofoxiden voorkomt. Dat gas veroorzaakt ozonvorming. Ozon is zeer schadelijk voor mensen, planten en materialen: het kan leiden tot ademhalingsproblemen, veroorzaakt verminderde opbrengst en stressbestendigheid van gewassen en tast sommige materialen en structuren aan. Het lanceren van de hybride waterstofbus is dus een meer dan logische stap in een milieuvriendelijker openbaar vervoer. U merkt dat wij toch de nodige inspanningen doen om tot een milieuvriendelijk vervoer te komen.

Wij danken u voor uw reactie en staan uiteraard steeds tot uw dienst.

Met vriendelijke groeten

Nee – geen sexlijn of iets dergelijks, maar “Het Grote Nederlandse Telefoon Experiment“.

“06 15 27 50 70,” zegt Ramon, “da’s mijn telefoonnummer. Met dit experiment wil ik nagaan hoeveel mensen mij gaan bellen als ik dit nummer overal bekend maak. Gewoon voor de fun.”

HANDIG: om te sms’en of te bellen vanuit België: “00 31 6 15 27 50 70″

* Leuk om weten: Ramon werd op ideeën gebracht door Luke uit de VS. Voorlopig nog geen Belgische tegenhanger gezien… Of komt die nog?

LINKS | The Dutch Phone Experiment | The Luke Johnso Phone Experiment

Too early for paradise
Tijd drijft voorbij een boot vaart en keert
weer vol van mensen zij dragen water
op handen regen zegent wie goden eert
zij eten rijst met vele armen apen
schuiven aan en graaien mee wat blinkt
de straten vol klank en kleur een kind
draagt een kleiner kind torenhoog een fiets
een man kapt wasgoed klapt stenen stof
dat waait en dan weer liggen gaat daar
waar uit het vuil een koe opstaat
en onverstoord weer liggen gaat
zo draait dit land in oude cirkels jaar
na jaar na jaar baant iemand zich de weg
die lang is vastgelegd: bid en zeg
ohm

(Frauke Pauwels )

BRON & LINK| Labo De Lux

Leuk dat jij deze site mag bekijken. Voor 137 miljoen Chinezen mag het niet. Deze site is niet toegankelijk in China. Net zoals vele andere sites ontoegankelijk zijn. Webcensuur is nog nooit zo groot geweest. Lees hier meer.

1957 – Bobbejaan Schoepen · “Straatdeuntje”

1958 – Fud Leclercq · “Ma Petite Chatte”

1959 – Bob Benny · “Hou toch van mij”

1960 – Fud Leclercq · “Mon Amour Pour Toi”

1961 – Bob Benny · “September, Gouden Roos”

1962 – Fud Leclercq · “Ton Nom”

1964 – Jacques Raymond · “Waarom”

1965 – Lize Marke · “Als het weer lente is”

1966 – Tonia · “Un peu de poivre, un peu de sel”

1967 – Louis Neefs · “Ik heb zorgen”

1968 – Claude Lombard · “Quand Tu Reviendras”

1969 – Louis Neefs · “Jennifer Jennings”

1970

1971 – Jacques Raymond & Lily Castel · “Goeiemorgen, morgen”
(Nee, niet Nicole en Hugo)

1972 – Serge and Christine Ghisoland · “A La Folie Ou Pas Du Tout”

1973 – Nicole en Hugo · “Baby, baby”

1974 – Jacques Hustin · “Fleur de Liberté”

1975 – Ann Christy · “Gelukkig Zijn”

1976 – Pierre Rapsat · “Judy et cie.”

1979 – Micha Mare · “Hey Nana”

1982 – Stella · “Si tu aimes ma musique”

1984 – Jacques Zeger · “Avanti la vie”

1986 – Sandra Kim · “J’aime la vie”

1991 – Clouseau · “Geef het op”

1992 – Morgane · “Nous on veut des violons”

1993 – Barbara Dex · “Iemand als jij”

1995 – Frederic Etherlinck · “La voix est libre”

1996 – Lisa Del Bo · “Liefde is een kaartspel”

1997 – Geen deelname

1998 – Melanie Cohl · “Dis Oui”

1999 – Vanessa Chinitor · “Like the Wind”

2000 – Nathalie Sorce · “Envie de vivre”

2001 – Geen deelname

2002 – Sergio & The Ladies · “Sister”

2003 – Urban Trad · “Sanomi”

2004 – Xandee · “1 Life”

2006 – Kate Ryan · “Je t’adore”

2007 – KMG’s (Krazy Mess Groovers) · “Love Power”

Deze lijst is nog niet compleet.
- Heb je aanvullingen? Laat het me weten…

Scroll down om de documentaire te zien.

Zenuwachtig is David Kleijwegt niet, als hij samen met 3VOOR12 voor de laatste keer zijn documentaire The Eternal Chilcren doorkijkt. “Dat komt pas als hij hierna ‘op slot gaat’, dan is er niets meer aan te doen.” Vier weken lang vloog Kleijwegt door Europa en Amerika en portretteerde daar wat in de volksmond wordt aangeduid als de ‘freakfolk movement’, waarvan CocoRosie, Antony and the Johnsons en Devendra Banhart het boegbeeld zijn. Het resultaat is te zien in het Uur van de Wolf op 17 december.

Vrijheid, magie en hoop zijn enkele woorden die hoog in het vaandel staan van de geportretteerde artiesten. “Het zijn stuk voor stuk figuren die iets groter willen doen dan het gewone,” zo legt Kleijwegt uit. Ergens in de film zegt geluidskunstenaar William Basinski, een oude vriend van Antony en zelf al langer bezig met tapeloops en ‘broken sounds’, over CocoRosie: “Als je zelf in je creatie leeft, is je leven een kunstwerk.”

In het openingsshot van The Eternal Children rijden de CocoRosiezusjes Sierra en Bianca Casady op kleine crossfietsjes door hun buurt. Sierra klaagt dat er ’s nachts een stuk van haar haar is afgeknipt: “Een fee heeft het gedaan.” Kleijwegt heeft zo lang met de zussen opgetrokken dat hij die opmerking op waarde kan inschatten: “Op dat moment gelooft zij écht dat een fee haar kapsel heeft verknipt.” Alle mensen die in The Eternal Children voorbij komen, kenmerkt Kleijwegt als ‘onzekere mensen die nergens op vastgepind willen worden’. “Het is de jongste generatie vrijgevochten mensen. Wat ze niet interesseert, bestaat ook niet voor ze.”

Ook Vashti Bunyan, een 61-jarige Britse singer/songwriter speelt een grote rol in de film. Zij wordt helemaal omarmd door de scene en we zien dat Devendra Banhart eerst zijn demo’s naar haar stuurt, alsof hij op zoek is naar goedkeuring. “Haar verhaal is ongelofelijk,” vertelt Kleijwegt. “Begin jaren zeventig vertrok zij met haar vriend en inboedel in een huifkar naar de andere kant van Engeland. Ze had daarvoor een album uitgebracht waarvan er honderd waren verkocht. Sinds twaalf jaar is ze terug en leidt ze een gewoon leven. Ze had vijfendertig jaar geen muziek meer gemaakt. Toen ze googlede op haar eigen naam, kwam ze erachter dat er een hele mythe rond haar was ontstaan en dat mensen zich afvroegen waar ze was. Inmiddels heeft ze een nieuw album gemaakt.”

Het idee om deze documentaire te maken ontstond een paar jaar terug. Kleijwegt zag een zingende Antony lopen in de openingscene van de film Wild Side en besloot een item voor zijn toenmalige programma R.A.M te maken. Vervolgens stond Antony met band op Motel Mozaique en toen de programmamaker het aanbod kreeg om een film te maken voor het Uur van de Wolf, viel de keus al snel op deze vrijzinnige club; niet bepaald een groep mensen waar je eenvoudig tot doordringt. Kleijwegt: “Ik sprak hun tourmanager in Luik en bestookte Bianca al een tijd met mailtjes. Uiteindelijk vroeg ik of ik een film mocht maken. Zij zeiden meteen ‘prima’. Toen ik vertelde daar zeker tien dagen voor nodig te hebben, was dat geen probleem.” CocoRosie speelt in de documentaire veel nieuwe muziek en levert ook kunstzinnige filmpjes uit het eigen archief. Daarin zie je ze korte sketches opvoeren met Devendra Banhart.

Antony was een stuk minder eenvoudig in de omgang. Kleijwegt: “Hij liet mij eerst tien uur wachten. Vervolgens speelde hij heel intiem voor allemaal vrienden, maar het gesprek verliep heel stroef. Uiteindelijk mochten we nog eens terugkomen en dat leverde een goed interview en veel exclusieve muziek op.” Ook het filmen van Devendra Banhart was lastig. De eerste vier dagen waren een ramp. Hij zat vol ongein,” zegt Kleijwegt. “Eerst hebben we de muziek opgenomen. Pas later heb ik de interviews gedraaid.”

Wie verwacht het levensverhaal van de verschillende artiesten te zien, komt bedrogen uit. “Ik heb dat er allemaal uitgelaten,” zegt Kleijwegt. “Het gaat meer over de manier waarop zij denken.” Daardoor werd The Eternal Children ook een zoektocht van Kleijwegt zelf.

Op zoek naar een bewaarplaats voor je meest intieme hersenspinsels? Op gedachtenbordeel.be kan je er mee terecht. Alles kan je er kwijt.

Let wel – voor iedere gedacht die je instuurt, krijg je één gedachte terug.

LINK | http://www.gedachtenbordeel.be

“The Brick Testament” of de Bijbel in Lego. De dominee Powel Smith houdt zich blijkbaar met meer bezig dan bidden, zieltjes redden en missen opdragen. Hij is bezig met de volledige Bijbel in Legoblokjes om te zetten.

LINK | http://www.thebricktestament.com/